Στο ταπεινό εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας, με τα χαμηλά κελλάκια, την πετρόχτιστη ασπρισμένη μάντρα, μόνο του κάποτε στο ύψωμα, απέναντι από τα κτήματα του Λιούμη, να αγναντεύει τον οικισμό της Αγίας Ελεούσας, τα ρέματα που κατέβαιναν από το βουνό και τα χωράφια σπαρμένα με ραπανάκια, ως τα περιβόλια δίπλα στον Κηφισό, προς τα νότια, σα να ευλογούσε από ψηλά τους καταπονημένους εργάτες και εργάτριες του Σιγάρα, της Βιοχρώμ, του Καλυκοποιείου, του Μπαρουτάδικου, πέρναγαν κι άναβαν κεράκι στη χάρη Της και οι πολλοί πονεμένοι του Λοιμωδών, του Αντιλεπρικού σταθμού, του Δρομοκαίτειου, απεγνωσμένοι άνθρωποι και πολλοί καταδικασμένοι, που έβρισκαν εκεί ελπίδα και ανακούφιση κι ένα ποτήρι νερό από τη γερόντισσα Θεονύμφη, φύλακας στο αρχαίο πέρασμα της Ιεράς Οδού, ίδιο όπως μικρούς μας πήγαινε η μάννα μας, το επισκεφτήκαμε στη γιορτή της, σαν γνώριμοι παλιοί και με οικειότητα με την Αγία, φορτωμένοι με χιλιάδες αναμνήσεις από τους γύρω χωμάτινους δρόμους, τις αλάνες, που τώρα γέμισαν τσιμέντο και ψήλωσαν, χωρίς όμως να ξεπεράσουν το μέγεθος της ταπεινής εκκλησίας στο μέτρο των δικών μας υπολογισμών!